Zakelijke gegevens
·
Titel: Geronimo
·
Auteur: Leon de Winter
·
Uitgeverij: De Bezige Bij, Amsterdam
·
Jaar van uitgave: 2015
·
Aantal pagina’s: 368
·
Oorspronkelijke taal: Nederlands
·
Genre: Psychologische roman
·
ISBN nummer: 9789023493860
Auteur
Leon de Winter (1954) is een veel gelezen schrijver, ook onder scholieren.
Hij schreef al zo'n twintig boeken en is gedurende zijn schrijverscarrière
steeds toegankelijker gaan schrijven. Daarbij speelt ook een van zijn andere
geliefkoosde bezigheden, films maken, een grote rol. De Winter weet wat er
nodig is om een verhaal vlot en spannend te vertellen en heeft ook geen moeite
om goede dialogen te schrijven. Vandaar dat boeken als God's Gym, Het recht op
terugkeer (N3) en zeker ook De ruimte
van Sokolov nog steeds veel gelezen worden.
Behalve schrijver is Leon de Winter columnist en is hij regelmatig te
gast in talkshows, vooral als het onderwerp het conflict in Israël is. Maar ook
over onderwerpen dicht bij huis heeft hij vaak een mening, waarbij opvalt dat
hij het regelmatig opneemt voor mensen die door de publieke opinie vooral
negatief benaderd worden. Zo steunde hij openlijk de beroemde advocaat Bram
Moskowicz, die vanwege slechte financiële administratie geen advocaat meer mag
zijn, en schreef hij over Badr Hari, de vechtsporter die veroordeeld is voor
meerdere mishandelingen, dat hij een 'parel van de natie' zou kunnen zijn.
Natuurlijk leverden deze meningen hem veel kritiek op, waar hij zich doorgaans
niets van aan trekt. In zijn romans, overigens, is De Winter nooit zo
ongenuanceerd - zo zegt hij zelf.
Samenvatting
Tijdens de aanslagen van 2004 in Madrid raken Vera, de vrouw van Tom
Johnson, en Sarah, hun dochter betrokken. Vera kwam er nog ongeschonden vanaf,
Sarah daarentegen liep flinke verwondingen op. Deze verwondingen worden een
jaar later te veel voor de jonge Sarah en ze overlijd, Tijdens het overlijden
van Sarah was Tom in Irak op missie. Een jaar later scheiden Tom en Vera, ze
kunnen hun verdriet om het overlijden van hun dochter niet verwerken en
besluiten uit elkaar te gaan.
In 2008 maakt Tom tijdens zijn missie in Afghanistan kennis met Apana.
Een meisje wiens vader dankzij de Taliban is omgekomen, Apana’s vader was een
gids voor toeristen. Tom besloot voor Apana te gaan zorgen. Hij liet haar
luisteren naar Bach, de Goldbergvariaties. Het ontroerde Apana en ze vroeg Tom
regelmatig om het haar nog een keer te laten beluisteren. Een jaar later, in
2009 raakt Tom gewond tijdens een missie waar hij zijn vriend Muhammed te hulp
wil schieten. Hiervan moet Tom een lange tijd bijkomen en revalideren. Tijdens
de revalidatie krijgt Tom te horen dat de Taliban zijn basis hadden aangevallen
en Apana hadden meegenomen. Ze hadden haar niet alleen meegenomen maar ook haar
handen en oren afgesneden. De reden, ze luisterden naar de Goldbergvariaties
van Bach. Dit werd niet door de strijders van de Taliban op prijs gesteld.
Op 11 september 2010 gaat Usama Bin Laden voor één van zijn vrouwen
laat in de avond vanille ijs halen. Hij zit lekker in zijn vel omdat hij hét
geheim van de Verenigde Staten in handen had. Na het kopen van wat sigaretten
en de vanille ijs maakt Usama kennis met de verminkte Apana. Hij besluit haar
mee te nemen naar zijn huis, vervolgens vangt hij haar verrassend goed op.
In het voorjaar van 2011 krijgt Tom te horen van zijn ex-collega’s dat
ze Usama Bin Laden op het spoor zijn. Het moest een ‘kill’ worden, Usama moest
dood. Toch hadden zijn ex-collega’s andere plannen, ze wilden Usama omwisselen
met een dubbelganger (Usama Ben Laden genaamd) en deze doden. De echte Usama,
de Usama Bin Laden wilden ze laten ontvoeren, ‘capture’. Tom vond het maar
onzinpraatjes van een stelletje dronken mannen. Ze waren immers op een feest.
Op 1 mei 2011 is het dan zover, het is tijd voor Operation Neptune Spear (!).
Usama Bin Laden wordt door speciale eenheid ST6 gekaapt en Usama Ben Laden
wordt later gedood en in de oceaan gedumpt. Pakistaan Jabbar is getuige en
besluit ná de operatie het huis van Usama binnen te gaan en een kruk mee te
nemen, niemand zou iets geven om een simpele kruk, toch?
Jabbar vond nu ook Apana terug. Hij besloot samen met zijn moeder voor
haar te zorgen. Ze waren immers christenen en vonden dat dit hun plicht was.
Jabbar, eigenlijk John genaamd (ze gebruikte de naam John niet buitenshuis
omdat dit ‘te westers’ werd bevonden door de lokale bevolking en dit voor
problemen zou kunnen zorgen), raakte verliefd op Apana. Dit was ook wederzijds
en ze kusten elkaar regelmatig. Apana vertelde Jabbar dat ze door Usama Bin
Laden goed is verzorgd. Ook vertelde zij hem dat Usama het geheim van de VS in
handen had, het stond op een USB-stick om precies te zijn.
Tom hoort dat het plan om Usama Bin Laden niet te doden maar gewoon te
ontvoeren gelukt is en staat hier verbaasd van te kijken, hij kon het eigenlijk
niet geloven. Vito, de man achter de operatie om Usama Bin Laden om te wisselen
met Usama Ben Laden had nu één ton nodig om de mensen die Usama wisten om te
wisselen af te betalen, dat waren Tadzjieken. Muhammed (M-U), voor wie Tom
eerst zijn leven had gegeven, geloofde niets van heel het verhaal en besloot
maar zelf te gaan kijken bij de Tadzjieken of ze Usama Bin Laden echt gevangen
hadden genomen. Dit deed Muhammed en zag de waarheid onder ogen, Usama Bin
Laden was echt ontvoerd. Niet veel later werd dezelfde Muhammed op een brutale
manier onthoofd door een stel Saoediërs die nu ook Bin Laden in handen hadden.
Niet veel later na de dood van Muhammed komt ook Vito verrassend om. Niet
alleen Vito komt om, bijna iedereen die betrokken was bij Operation Neptune
Spear komen om bij een helikoptercrash.
Dan komt Tom in aanraking met de Israëlische geheime dienst via Danny
Davis. Tom verteld hen het verhaal over de ontvoering van Usama Bin Laden, dit
wilden ze eerst niet geloven maar ze gingen er toch even achteraan. Toch wilde
Tom hier iets voor terug, hij vond het wel zo redelijk dat ze hem zouden helpen
nadat hij een van de grootste geheimen over het toedoen Usama Bin Laden had
verteld. Wat hij als tegenprestatie wilde, het terugvinden van Apana. Tom had
er nog altijd een schuldgevoel aan overgehouden dat Apana nu zonder oren en
handen moest leven. Het was volgens hem zijn schuld, hij had haar nooit naar
Bach moeten laten luisteren. Het liefst zou hij haar adopteren en meenemen naar
de Verenigde Staten. Na een tijdje ontvangt Tom de informatie over Apana die
hij wilde, hij vertrekt meteen naar Abbottabad, Pakistan. Hier ziet hij Apana
weer, ook ontmoet hij Jabbar en zijn moeder.
Na een tijdje komt Tom er ook achter dat Jabbar in bezit is van een
USB-stick. De stick met het geheim van de Verenigde Staten. De USB-stick zat
verborgen in een poot, een krukpoot. Dé kruk waarvan Usama Bin Laden wel had
gedacht dat iedereen er overheen zou kijken, Jabbar deed dat echter niet.
Jabbar wilde vrij weinig kwijt over de inhoud van de stick, hij had al gezien
wat erop stond en had van Apana ook al te horen gekregen dat Usama haar had
verteld ‘’Obama bij zijn ballen te hebben’’, toch wilde hij het Tom niet
vertellen.
Niet alleen Tom en Apana waren nu op de hoogte van de USB-stick die in
handen was van Jabbar, de Saoediërs die ook verantwoordelijk waren voor de dood
van Muhammed waren nu ook op de hoogte. Ze zitten achter Jabbar en zijn moeder
Maria aan, zo vernielen ze hun huis, gelukkig weet Tom hen in veiligheid te
brengen
Als Tom weer even in de VS is om de adoptie van Apana, Jabbar en Maria
te regelen gaat het fout. Tom krijgt te horen tot het Islam te bekeren, met
Maria te trouwen, een halfjaartje in Pakistan te wonen en dan een visa aan te
vragen in de Verenigde Staten. Hij belt Maria om het nieuws te verkondigen.
Hiermee zijn Maria, Jabbar en Apana zo blij dat ze uit dank besloten te bidden
tot Jezus, dit bleek een verkeerde keuze te zijn. Maria en Jabbar worden door
de Saoediërs aangevallen waaraan Maria meteen overlijd, Jabbar heeft echter nog
een paar uur te leven. In deze uren vertelt hij de al overgevlogen Tom wat er
op de stick stond. Apana was vermist.
Uiteindelijk komt de Israëlische geheime dienst achter de locatie waar
Usama door de Saoediërs wordt vastgehouden. Deze word door een droneraket
neergehaald. Usama Bin Laden is nu naar alle waarschijnlijkheid echt dood.
Recensie
Opmerking: dit boek heb ik gelezen voor de recensieopdracht.
De argumenten die ik uit deze recensies heb gehaald staan in die
documentatiemap.
Mening
Wat is een goed boek? Het probleem met een goed boek is dat je het
heel graag wilt uitlezen, maar aan de andere kant ook weer helemaal niet.
Iedereen kent dat wel, waarschijnlijk denk je op dit moment aan dat boek wat
jou laat meeslepen. Je wilt zo graag weten hoe het afloop, maar wanneer het
boek uit is vind je dit extreem jammer. Geronimo, geschreven door Leon de
Winter, is zo’n boek.
Lezen, ik hou van lezen. Lezen betekent dat ik extra vrije tijd heb.
Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n lezer, maar ik vind het wel heel leuk en
fijn om te doen. Je helemaal op laten gaan in het verhaal. Als je echt een goed
boek aan het lezen bent, kun je er gewoon niet van af blijven. Het is een soort
verslaving.
Leon de Winter is een Nederlandse schrijver, columnist en
filmproducent. Hij is getrouwd en heeft 2 kinderen. Hij groeide op in ’s
Hertogenbosch en ergens in de jaren
zeventig ging hij naar de Filmacademie in Amsterdam. Zijn debuut maakte hij in
1976 met de verhalenbundel genaamd ‘’over de leegte in de wereld’’. Bovendien
kreeg hij in 1978 de Reina Prinsen Geerligsprijs voor zijn roman ‘’de
verwondering van de jonge Dürer. Ook in het buitenland waren zijn boeken erg
geliefd, voornamelijk in Duitsland. Leon de Winter publiceert regelmatig
opinieartikelen in de Trouw, Die Welt, Der Spiegel en de Elsevier. Hij kreeg in
2005 de Buber-Rosenzweig-Medaille, een onderscheiding voor zijn strijd tegen
antisemitische en racistische tendensen.
Jabbar is een arme Pakistaanse jongen die geen geld heeft om twee
protheses te kopen voor het meisje op wie hij in stilte verliefd is: een
invalide bedelaresje met ogen die de hemel en de hel hebben gezien. Bovendien
heeft Jabbar dringend behoefte aan een nieuwe fietsband. Om aan geld te komen
probeert hij het oude krukje te verkopen dat hij uit het huis van de gedode
Osama bin Laden heeft meegenomen - onwetend van het feit dat hij daarmee de
loop van de geschiedenis een cruciaal zetje geeft. In Geronimo lezen we hoe een
groep Navy Seals de wereld misleidt over het lot van de man die de tot nu toe
grootste terreurdaad van de eenentwintigste eeuw op zijn geweten heeft. In
duizelingwekkende vaart neemt Leon de Winter de lezer mee in een verhaal dat op
vele continenten speelt en met elk hoofdstuk een verrassende wending neemt.
Intussen speelt hij met de vraag of de officiële versie van de dood van Osama
bin Laden de enige waarschijnlijke is. Geronimo is De Winters meest gewaagde
roman, een dans op het hoge koord van de verbeelding.
Dit boek zet me aan het denken. Het is een realistische roman. In deze
roman wordt verwezen naar Ussama Bin Laden, oftewel UBL. Hij is de oprichter
van de terroristische groep Al Qaida en is verantwoordelijk voor de aanslagen
op 11 september 2001 op verschillende doelen in de verenigde staten. Het is een
man, die extreem vreselijke dingen heeft gedaan. Hij bracht de wereld in schok.
In Geronimo volg je UBL. Hij is ondergedoken, maar eens in de zoveel tijd gaat
hij op zijn scootertje naar buiten. In sommige delen komt hij over als een
normaal persoon, terwijl hij in werkelijkheid een verschrikkelijk monster is.
‘Geronimo’ – zo luidde het codewoord dat de mannen van Seals Team 6
moesten doorgeven als ze Osama bin Laden hadden gevonden. Het woord komt dan
ook enkele keren in de roman voor als er wordt gevraagd naar de afhandeling van
de actie om Osama bin Laden onschadelijk te maken. De titel verraad nog niks
van wat gaat gebeuren in het verhaal. Wat er gaat gebeuren is een raadsel. Hierdoor
wordt de spanning opgebouwd. De episodes van de missie zijn heel bijzonder en
spannend. Ze zijn tot in detail besproken. Nog steeds krijg ik kippenvel bij
het idee van de terroristische aanval op 11 september 2001.
Het boek valt op door de manier van schrijven. Het start eigenlijk met
een vaag telefoongesprek, maar tegelijkertijd weet je meteen veel over de
personages en verlang je alleen maar naar meer. Hoe ze reageren; warm maar
tegelijkertijd ook afstandelijk.
Terroristische aanslagen zijn altijd gevoelige onderwerpen. Men heeft
het gewoon liever over vrede dan over oorlog. Kun je wel over zoiets ergs als
9/11-praten, of brengt dat teveel narigheid naar boven. Het is dan weliswaar 14
jaar geleden, het heeft toch extreem grootte invloed gehad op onze levens. Het
is een dag die men nooit zal vergeten. Leon de Winter verwerkt dit erg knap in
zijn boek. Hij maakt dit moeilijke onderwerp bespreekbaar.
Om terug te komen op de vraag; wat is een goed boek? Geronimo. Of ik
dit boek zou aanraden? Ja, natuurlijk. Het boek schept een mooi en duidelijk
beeld over verschrikkelijke onderwerpen. Zeker de moeite waard, om het te halen
bij de bibliotheek.
