Leesautobiografie

Mijn ouders hebben mij veel voorgelezen. Altijd ’s avonds voor het slapen gaan las mijn vader of mijn moeder me één verhaaltje voor. In het begin waren het vooral boekjes van ‘’Nijntje’’, ik keek toen vooral naar de plaatjes en het verhaal erom heen maakte mij eigenlijk niet zo veel uit. Later lazen ze ook vaak voor uit ''jip en janneke'' en ''pluk van de petteflet''.

In groep 1 en 2 werden we vaak voorgelezen door de juf. Toen ik 5 was heb ik, zoals de meeste mensen, leren lezen. Dit ging niet echt heel erg goed. Ik liep vaak achter met lezen en als we gezamenlijk gingen lezen kon ik het vaak niet helemaal bijhouden. Ik heb dyslexie dus dat maakte het wel logisch.

Toen ik in groep 6 zat begon ik te lezen uit boeken van Geronimo Stilton. Deze boeken worden ook uitgegeven onder de naam Geronimo Stilton maar het zijn oorspronkelijk ideeën van  Elisabetta Dami. Het zijn boeken die makkelijk weg te lezen zijn. In de boeken zitten veel plaatjes in kleur, ook sommige woorden zijn in kleur (vuur is bijvoorbeeld in het rood geschreven). Dat is een rede waarom ik het zo leuk vond.

Nu lees ik niet meer zo heel veel boeken, ik neem er nooit meer echt de tijd voor. In de vakantie lees ik wel veel meer. Omdat ik niet echt de tijd voor het lezen neem, haak ik vaak af tenzij een boek mij echt interesseert. Ik lees graag boeken waar spanning in voor komt. Dan wil ik weten hoe het afloopt en blijf ik dus lezen.

Mijn lievelingsboek is ‘’De hongerspelen’’ dit boek is geschreven door Suzanne Collins. Het gaat over Katniss die in de arena moet vechten tegen 23 andere jongens en meisjes, dit moet van het Capitool. Het is een erg spannend boek met veel actie. De 2 vervolgen ervan heb ik ook gelezen (‘’Vlammen’’ en ‘’Spotgaai’’).